Soms heb je gewoon geen zin

Soms heb je gewoon geen zin

Het is zaterdag en ik merk dat het tijd is om te gaan lunchen. Ik weet dat ik niks in huis heb, dus meteen schieten er een aantal heerlijke lunchmogelijkheden door mijn hoofd. Ik moet toch boodschappen doen, dus waar heb ik nu het meeste zin in?


Maar dan realiseer ik me dat ik ook niks in huis heb voor het avondeten. En dat het dus verstandig is om die boodschappen ook meteen te doen. Maar, daar heb ik helemaal geen zin in. Ik wil nu alleen een lekker lunch regelen en verder niks. Niet nu verstandig nadenken en een boodschappenlijstje schrijven en afwegen of ik wel genoeg tassen bij me heb en of ik het wel mee krijg op de fiets en wat ik überhaupt wil eten vanavond.


Nee, daar heb ik nu echt geen zin in.


Maar ja, als ik daaraan toegeef, moet ik vanmiddag nog een keer. En dat wil ik ook niet. En zo gaat mijn heerlijke lunchstemming in rook op. Want ik kan wel alleen lunch halen, maar dan blijf ik gedachten houden als: ‘moet je straks nog een keer, lekker handig’. En als ik wel de avondboodschappen erbij doe nu, dan is het niet meer lekker leuk lunch halen. Dan wordt het zo’n klus die ik doe, omdat het nu eenmaal verstandig is om te doen.


Nu is dit soort gedoe mij niet vreemd. Als docent had ik ook regelmatig gewoon geen zin. Als ik thuis kwam na een lange dag, inclusief vergadering, dan had ik echt even geen zin om weer lessen voor te bereiden. Of de zoveelste teamvergadering, gewoon geen zin in. Of nakijken. In de onderbouw kon ik dat nog wel opbrengen, dat was nog te overzien: klassen van 25 leerlingen en een toets van 50 minuten, daar kon ik nog wel nieuwsgierig naar zijn, hoe ze het gedaan hadden. Maar bovenbouw, met toetsen van een blokuur of meer, gemaakt door klassen die tot de nok toe gevuld waren met leerlingen en dan ook alle vier de klassen tegelijk in een toetsweek...


Nee, gewoon geen zin.


Maar weet je, dan kan gebeuren, dat je ergens geen zin in hebt. De vraag is: hoe ga je daarmee om. Als beginnend docent zette ik vooral de tanden nog eens goed op elkaar en deed ik dan toch wat er gebeuren moest. Of ik er nu zin in had of niet. Ik vond het belangrijker dat mijn werk in orde was en ik wilde koste wat koste gedoe met een klas voorkomen. Dus dan maar weer gewoon even heel hard doorbikkelen en volkomen negeren hoe ik me daarbij of daarna voelde.


Maar hoe verder ik kwam, hoe minder ik dit doorbijten en harde werken kon opbrengen. En zo ontwikkelde ik een tweede strategie: taak-ontwijkend-gedrag. Ik ging vooral heel veel dingen doen die ik wel interessant vond en die ik ook wel kon gebruiken in de les. Dat had als voordeel dat ik er steeds meer naast en bij ging doen, maar het had ook twee grote nadelen.


Wat ik ook deed, hoe nuttig ook, er was altijd een afkeurend stemmetje op de achtergrond dat me continu herinnerde aan wat ik aan het ontwijken was. Dat er nog steeds een stapel nakijkwerk lag, bijvoorbeeld. En, die stapel moest wel gebeuren, dus zo was ik eigenlijk dubbel zoveel tijd kwijt, terwijl ik van wat ik als eerste had gedaan, om bijvoorbeeld nakijken te ontwijken, niet eens echt genoten had.


En zo heb ik mezelf heel wat jaren voor de gek gehouden.


En even leek het erop dat me dat zaterdag met die lunch weer zou gebeuren. Gelukkig weet ik inmiddels beter en geef ik tegenwoordig rond uit toe aan mijn gevoel. Juist als ik er gewoon geen zin in heb.


En zo zie ik mezelf staan bij de koelkast. Natuurlijk is het verstandig om alle boodschappen in 1 keer te doen, maar he, ik heb daar nu geen zin in, en dat gevoel zal wel ergens goed voor zijn. Dus wordt het alleen lunch. En ik voel hoe mijn lichaam ontspant en... pas dan kan ik weer helder denken. Ik haal mijn schouders op en herhaal in gedachten nog een keer: het zal wel ergens goed voor zijn.


Dat voelt al zoveel beter!


En dan gebeurt het. Ik heb mijn fiets nog niet gepakt om ik besluit zonder moeite of gedoe van binnen dat ik best naar de winkel kan fietsen waar ze alles hebben, in plaats van de winkel waar ik heen zou gaan voor alleen lunch. Echt, geen centje pijn of druk van binnen. Ik ga gewoon naar de andere winkel.


En dan gebeurt het nog een keer. Ik ben de eerste grote weg nog niet over of ik heb al, als vanzelf, 3 extra boodschappen bedacht om mee te nemen voor het avondeten. Gewoon, zonder moeite, geen gedoe.


En dan valt bij mij het kwartje.


Oh ja, dit is waarom ik tegenwoordig volmondig ja zegt op gevoelens als ‘geen zin’ of ‘ik voel me moe’ of ‘nu even niet’. Dat ik zonder er nog bij na te denken en zonder bewijs, besluit: het zal wel ergens goed voor zijn. Vanwege de ontspanning die dat geeft, de rust en de ruimte, en dat dat blijkbaar meer dan genoeg is om zonder gedoe alles wat ik belangrijk vind gezamenlijk voor elkaar te krijgen.


En zo loop ik glimlachend de supermarkt binnen. Want ook dit herken ik zo goed van voor de klas. Dat je leerlingen die geen zin hebben of moe zijn alleen maar even echt hoeft te zien en te horen, echt erkennen, dat het oke is dat ze er zijn zoals ze er zijn. Dat ze daar vast en zeker een hele goede reden voor hebben.


En die mindset: ‘Het zal wel ergens goed voor zijn.’, dat is de sleutel is tot samenwerken. Met jezelf en met de ander.


Gewoon en als vanzelf.


Oktober 29, 2018

Contactgegevens


TEL: 0640323587

EMAIL: email@maikecoacht.nl


BTW NL190841539B01

KvK 69690952

Rek.: NL76KNAB0257134867

SiteLock