Dan heb je zomaar ineens die binnen-paniek

Dan heb je zomaar ineens die binnen-paniek

Ik hoor de bel. De aula stroomt vol. Het zal wel de grote pauze zijn. Ik zie groepjes leerlingen voorbij lopen. Ze praten, of smoezen ze? Ze zijn met elkaar in gesprek, maar kijken ook naar mij. Hebben ze het over mij? Voor ik het weet hoor ik een nieuwe bel. Een alarmbel. Mijn alarmbel, keihard van binnen.


Zo maar ineens weet ik niet meer waar ik het zoeken moet.


Er is geen absoluut geen reden voor deze binnen-paniek. Dus ik zeg nog tegen mezelf: kijk nou, het zijn gewoon een stel meiden. Ze lopen langs, zijn hooguit nieuwsgierig en je daarna meteen weer vergeten. Maar het werkt niet. De binnen-paniek blijft. Dat nare gevoel: alsof ik in een steeds smaller wordende tunnel gerecht gekomen ben, op achtbaan snelheid.


Ik herken het gevoel van binnen-paniek meteen. Zo ging dat ook met een klas waar ik vroeger tegenop zag. En soms ook met een klas waarmee niks aan hand was. Dan was daar ook ineens die binnen-paniek.


En ik weet nog heel goed wat ik vroeger deed. 


Nou ja, deed... het was niet echt een keuze. Ik had dan voor mijn gevoel nog maar 1 optie: wegkijken. Vooral geen oogcontact. En dan wist ik wel dat dat niet handig was, want geen oogcontact, is geen contact, is buitensluiten en daar zijn leerlingen heel gevoelig voor. Maar ja, weten en doen zaten op dat moment bij mij niet meer op 1 lijn. Dus dan was het: of de klas heel snel aan het werk zetten, of hopen dat er een leukerd tussen zat die even hallo kwam zeggen en dan ging het wel weer.


En daar zit ik dan, nu. In die aula, in de grote pauze, weer even helemaal terug in dat beklemmende gevoel waar ik me vroeger geen raad mee wist. Hoe anders reageer ik nu. Want de herkenning maakt dat ik in gedachten een stapje terug kan doen en er nieuwe kennis en inzichten op los kan laten. Ik geloof zelfs dat ik het op dat moment leuk begin te vinden, die binnen-paniek.


Want inmiddels weet ik wat er werkelijk aan de hand is en sta ik te popelen om dat toe te passen.


Dat gevoel van binnen heeft niks met die leerlingen te maken. Maar alles met hoe ik die leerlingen van binnen weergeef. Op welke plek ik ze waarneem met mijn binnen-ogen. Ik check die aanname en ja hoor: van binnen staan die leerlingen schuin voor me, net uit het midden, veel te dichtbij en veel hoger dan ik. En dat klopt precies met mijn binnen-paniek gevoel. Als ze daar in het echt gestaan hadden, te dichtbij, schuin boven mij, dan had ik ook ineengedoken en ‘zoek dekking’ gedacht.


En ik weet, als de plek niet behulpzaam is, omdat het correspondeerde gevoel mijn doen en laten beperkt, dan zet ik ze gewoon ergens anders. Ja, zo eenvoudig is het. Ik weet meteen waar ik die leerlingen van binnen wil hebben. In mijn rugzak, schuin achter me, de plek waar ik van binnen mijn bondgenoten heb staan.


En bondgenoten zijn het! 


Want zonder deze leerlingen geen beginnende docenten. En dat is wat ik hier kom doen. Aan de slag met beginnende docenten en waar ze tegenaan lopen.


En belangrijker nog, wat een wereld van verschil! Het gevoel dat hoort bij de plek schuin achter me. Wat een geruststelling en ontspanning. Ik voel me blij en gelukkig. Ik vermoed dat juist dat nieuwe gevoel het mogelijk maakt om deze leerlingen als mijn bondgenoten te herkennen. En om ontspannen en met veel veel plezier en resultaat te doen waarvoor ik hier op deze school gekomen ben.


Herken je het gevoel van binnen-paniek?


Heb je een klas, of leerling of misschien wel een collega waarbij je vol automatisch in de ‘zoek dekking’ modus schiet? Terwijl je dat zo graag anders wilt en ergens ook wel weet dat het zou moeten kunnen?


Laat het me weten! Ik help je graag.


Oktober 01, 2018

Wil je meer weten?

Ja, ik wil graag weten wat Maike coacht voor mij kan beteken.

Contactgegevens


TEL: 0640323587

EMAIL: email@maikecoacht.nl


BTW NL190841539B01

KvK 69690952

Rek.: NL76KNAB0257134867

SiteLock